Δηλαδή κάτι που μας λένε για να φοβόμαστε & να είμαστε καλά παιδάκια.
Είχαμε λοιπόν μια δασκάλα στην β' δημοτικού, συμπαθέστατη...μεγάλης ηλικίας, με άσπρα μακριά μαλλιά που πάντα τα είχε πιασμένα σε έναν όμορφο σφιχτό κότσο, γυαλάκια μεταλλικά χρυσά, στρουμπουλούλα με ροζ μαγουλάκια & άσπρα πουκαμισάκια με περίτεχνα γιακαδάκια, ζακετούλα από πάνω και απαραίτητα φούστα λίγο κάτω από το γόνατο. Δεν περιγράφω άλλο, καταλάβατε όλοι τις πεποιθήσεις της δασκάλας

Ήταν λοιπόν εξαρτημένη από τον θεό, την εκκλησία, το κατηχητικό, το "ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΝΙΚΗΝ" (Το θυμάστε αυτό το περιοδικό άραγε?) το οποίο κάθε φορά που έβγαινε νέο τεύχος μας το έφερνε και όποιο παιδάκι ήθελε το αγόραζε (!!!!!!).
Και όταν ήμασταν καλά παιδάκια λοιπόν μας έδινε και εικονίτσες. Τις οποίες φυσικά έπρεπε να τις προσέχουμε... Εγώ επειδή πάντα ήμουν καλό παιδάκι, είχα μαζέψει αρκετές, αν και δεν μου φαινοταν καθόλου όμορφες... αλλά τι να κάνεις, έτσι ήταν οι άγιοι!
Μια μέρα λοιπόν, μας είπε μια ιστορία, από τις πολλές που μας έλεγε σχεδόν καθημερινά, με πρωταγωνίστρια την παναγία αυτή τη φορά. Δεν θυμάμαι τι ακριβώς είχε γίνει, αλλά λογικά κάποιο παιδάκι θα είχε βρίσει ή κάτι τέτοιο γιατί η ιστορία ήταν ως εξής :
"Κάποτε ήταν ένας πολύ κακός άνθρωπος που δεν πίστευε καθόλου στο Θεό. Επειδή λοιπόν δεν πίστευε, όλα του πηγαίνανε στραβά στη ζωή του. Με συνέπεια αυτός να είναι μέσα στο άγχος και τα νεύρα και όταν γινόταν κάτι πολύ κακό, έβριζε. Έβριζε τους άλλους γύρω του, έβριζε την παναγία, τον χριστό (δεν ξέρω κ εγώ ποιον άλλον). Μια νύχτα λοιπόν, έπεσε να κοιμηθεί. Ενώ κοιμόταν, εμφανίστηκε σε αυτόν η παναγία, του τράβηξε τη γλώσσα από το στόμα, την έφτασε μέχρι το ταβάνι (προφανώς κοιμόταν ανάσκελα αυτός) και την ΚΑΡΦΩΣΕ εκει. Έπειτα του είπε ότι δεν πρέπει να βρίζει & να βλασφημάει... και φυσικά αυτός μετανιωμένος της είπε ότι δεν θα ξαναβλασφημήσει και ότι από εδώ και περα θα είναι καλός & ενάρετος χριστιανός"
Οκ. ΣΟΒΑΡΑ ΤΩΡΑ! Είναι αυτή ιστορία να την πεις σε 7χρονο παιδάκι?
Εμένα προσωπικά με είχε ενοχλήσει ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ. Την ρώτησα αν η παναγία είναι σαν τον μπαμπούλα που μας λένε ότι θα έρθει στον ύπνο μας να μας φάει για να καθόμαστε ήσυχα. Με μάλωσε & φώναξε και τη μαμά μου να μιλήσουνε. Δεν ξέρω τι της είχε πει γιατί τότε δεν τολμούσα να ξαναπώ ότι δεν πιστεύω στα τέρατα. Μετά από χρόνια που το συζήτησα με τη μητέρα μου, δεν το θυμόταν καν. Όπως και δεν το θυμούνται και οι συμμαθητές μου γιατί με κάποιους έχουμε επαφές ακόμα.
Δεν το θυμούνται.... όμως πιστεύουν στον θεό γιατί τους δημιουργήθηκε ο φόβος για αυτό σε μια τόσο τρυφερή ηλικία.
Δεν θα έπρεπε να αξιολογούνται κάπως οι δάσκαλοι & οι καθηγητές?
Αυτοί οι επιτηρητές που ερχόντουσαν τότε, τι στο καλό κάνανε?
Βέβαια μιλάω για 23 χρόνια πριν...ίσως τώρα να έχουν αλλάξει τα πράγματα.