Πώς και γιατί γίνατε άθεοι;

[GreenFire]

Εγώ πιστεύω στην αθεΐα όχι απλώς επειδή δεν αντιλήφθηκα ποτέ στη ζωή μου ότι υπάρχει ένας Θεός που μπορεί μάλιστα να μας επηρεάζει, αλλά και για δυο ακόμα λόγους. Πρώτα, αφού έχουν εξηγηθεί με φυσικούς νόμους τα περισσότερα "παράλογα" φαινόμενα, γιατί να πρέπει να υπάρχει και κάτι άλλο που τα προκαλεί; Είναι πια ειρωνικό να μαθαίνουν επιστήμες και θρησκευτικά ταυτόχρονα. Δεν θα ξεχάσω όταν πήγαινα στο Γυμνάσιο που τη Δευτέρα είχαμε Φυσική και αμέσως μετά Θρησκευτικά. Πάντα "κοπανούσα το κεφάλι μου στον τοίχο", λέγοντας πόσο παράλογο και αντιφατικό είναι αυτό.... Γι αυτό και το θυμάμαι ακόμα!
Και δευτερον, ακόμα και αν δω τις διάφορες θρησκείες απλά σαν διδασκαλίες που σε οδηγούν στο να ζεις μια καλή για σένα και τους άλλους ζωή, και παρατηρώντας την πορεία της Ιστορίας, βλέπω ότι η Εκκλησία, και σταδιακά η θρησκεία έπαιρνε όλο και πιο τυπική μορφή, (να μην αναφέρω και την πολιτική επιρροή που είχε και έχει ακόμα και σήμερα) και εξυπηρετούσε τελικά άλλα συμφέροντα. Ας μεινω μόνο στο ότι η ουσιαστικότητα της πίστης έχει αντικατασταθεί πια από την τυπολατρία, αν μπορούσα να το αποκαλέσω έτσι. Σήμερα σχεδον όλοι οι Ορθόδοξοι θεωρούν υποχρέωσή τους να βαφτίζουν τα παιδιά τους, ενώ άλλοι αποδοκιμάζουν αυτούς που κάνουν πολιτικό γάμο. Η καθολική εκκλησία απαγορεύει τις εκτρώσεις, μπαινοντας τελικά πάνω ακόμα και από την ίδια την υγεία του ανθρώπου - ψαξτε πχ για ένα περιστατικό ενός κάτω από 10 χρονών κοριτσιού που βιαστηκε και έμεινε έγκυος και η εκκλησία αναθεμάτισε - αφόρισε (ακόμα δεν έχω καταλαβει την διαφορά, ας μου την εξηγήσει κάποιος ) τον πατέρα της επειδή έκανε έκτρωση στην κόρη του για... να μην πεθάνει! Ας μην ξεφεύγω, ενώ η θρησκεία είναι κάτι που αφορά κυρίως τον εσωτερικό κόσμο ενός ατόμου, επιβάλλεται, μέσω τυπικών διαδικασιών (βλ. βάφτισμα) στα νέα παιδιά, ενώ τα ίδια τα παιδιά δεν έχουν ιδέα τι κάνουν.
Για να μην πολυλογώ, δεν πιστεύω πως πλέον οι θρησκείες είναι απλά μια πίστη, αφού εξυπηρετούν τόσα άλλα συμφέροντα, και αυτός είναι άλλος ένας λόγος που αποφάσισα να ακολουθήσω την αθεΐα. Εσείς για ποιους λόγους αποφασίσατε να γίνετε άθεοι-άθεες;

[araXne]

Εγώ έτσι μεγάλωσα. Και οι 2 γονείς μου είναι άθεοι-μάλιστα δεν ήθελαν να με βαφτίσουν, αλλά αναγκάστηκαν διότι ο υπάλληλος όπου δήλωσαν το όνομα μου είχε γράψει σε παρένθεση "αβάφτιστο"...και φοβήθηκαν μήπως έχω προβλήματα στο σχολείο.

Είχα τρομερή πίεση από τη φανατικά θρήσκα γιαγιά, όποτε με πετύχαινε ενώ έλειπαν οι δικοί μου, με πλύση εγκεφάλου (ξέρω βίους αγίων κανονικότατα χαχα)..

έτσι γνωρίζοντας από τη μία τι λέει η θρησκεία-κάποια πράγματα δεν έβγαζαν νόημα, και τελικά κατέληξα να συμφωνήσω πολύ γρήγορα με τα επιχειρήματα των δικών μου...

[MariaEvri]

Πρώτα, αφού έχουν εξηγηθεί με φυσικούς νόμους τα περισσότερα "παράλογα" φαινόμενα, γιατί να πρέπει να υπάρχει και κάτι άλλο που τα προκαλεί;

Νο. 1 λόγος που είμαι άθεη
Επήσης, η ιδέα του οποιυδηποτε θεού μου φένετε ηλίθια

[kavatzas7]

Η αρχή έγινε στα 14 απο την λογική, η συνέχεια οφείλετε στην εκκλησία και ολοκληρώθηκα με την αναζήτηση της γνώσης ...

[Darkchilde]

Έχω αρχίσει και σταματήσει αυτή την απάντηση τουλάχιστον 3 φορές. Για ένα μεγάλο διάστημα θεωρούσα τον εαυτό μου αγνωστικό, αλλά στην πραγματικότητα δεν πίστευα ούτε σε αυτό. Είχα την εντύπωση ότι μπορεί και να υπήρχε μία κοσμική δύναμη, αλλά περισσότερο αναφερόμουν στον "θεό" του Einstein παρά σε έναν θεό όπως σε κάποιες θρησκείες. Και αυτό το κατάλαβα όταν διάβασα (στις αρχές του 2008) το The God Delusion του Richard Dawkins. Σε αυτό το βιβλίο, δεν λέει κάτι το καινούργιο, τουλάχιστον όχι για μένα, διότι όλες τις απορίες και τις ερωτήσεις τις είχα ήδη ρωτήσει κι εγώ, και γι'αυτό είχα απορρίψει την θρησκεία. Αλλά, με βοήθησε να βάλω αυτές τις σκέψεις σε μία σειρά, και να ρωτήσω μερικά πράγματα παραπάνω, που δεν είχα ρωτήσει. Ισως επειδή βαριόμουν, ίσως επειδή δεν είχα κάτσει ποτέ να τα σκεφτώ καλύτερα και να τα ρωτήσω, ίσως επειδή φοβόμουν.

Αλλά η πρ;αγματική αρχή έγινε από την γιαγιά μου. Με κουβαλούσε με το ζόρι στην εκκλησία, και με έστειλε και κατηχητικό. Στο οποίο μόνο που δεν με πετάξανε έξω επειδή έκανα ερωτήσεις που δεν μπορούσαν να απαντήσουν. Και τότε ήρθε η αποκάλυψη για μένα. Η σειρά Cosmos του Carl Sagan παιζόταν στην τηλεόραση. Μετά ήρθε ο Asimov, η Ursula K. LeGuin και άλλοι μεγάλοι της επιστημονικής φαντασίας.

Από όταν ήμουν μικρή κάτι μου πήγαινε στραβά με την θρησκεία, ιδίως όταν άκουσα την ιστορία του Αδάμ και της Εύας. Δεν μπορούσα να καταλάβω το γιατί τότε, αλλά θεωρούσα ότι ήταν τελείως ηλίθια ιστορία. Και το μεγαλύτερο άσχημο για μένα, ήταν (και είναι) ο τρόπος που με βλεπει η θρησκεία ως γυναίκα. Απεχθάνομαι τον μισογυνισμό της θρησκείας, και έχω επανειλημμένα μαλώσει για το Άγιο Όρος και τον παραλογισμό σε αυτό το θέμα.

Για ένα διάστημα, ασχολήθηκα και με τα UFO και παρόμοιες θεωρίες συνωμοσίας, αλλά μετά βαρέθηκα από την μία επειδή δεν είχαν κάτι να πούνε εκτός από τα ίδια και τα ίδια αναμασήματα, και από την άλλη πάντα μου άρεσε η αστρονομία, οπότε δεν ήθελε και πολύ για να καταλάβω τι βλακείες λένε όλες αυτές οι θεωρίες συνωμοσίας.

[AoratiMelani]

Για το θέμα αυτό έχω πει κάποια πράγματα όταν αυτοσυστήθηκα, εδώ.

Είχα έντονη τάση για πνευματική αναζήτηση όταν ήμουν παιδί και έφηβη. Αλλά είχα και ένα τετράγωνο μυαλό, που δεν μπορούσε να αγνοήσει ή να παρακάμψει τον παραλογισμό των θρησκειών. Για ένα διάστημα πίστευα ότι υπάρχει θεός ή πνεύμα ή κάτι τέλος πάντων, μόνο που οι θρησκείες έχουν απομακρυνθεί από αυτό (μα, όλες βρε παιδί μου; και σε τέτοιο βαθμό;), τελικά όμως διαπίστωσα ότι μάλλον δεν υπάρχει. Τεκμήρια δεν βρίσκονται πουθενά, το επιχείρημα "το νιώθω στην καρδιά μου" είναι τουλάχιστον φαιδρό, παραιτήθηκα κι εγώ από την αναζήτηση και ησύχασα.

Αν μου ζητηθεί ένας ορισμός του πνεύματος ή της ψυχής, θα έλεγα ότι είναι μια μεταφορά που επινόησαν οι άνθρωποι για να περιγράψουν ορισμένες νοητικές λειτουργίες, καθαρά φυσικές και διόλου "υπερφυσικές", όπως όλες οι λειτουργίες του οργανισμού μας.

[Γιώργος]

Πρώτα από όλα να πω ένα μεγάλο γεια σε όλους. Πρώτη δημοσίευση σε αυτή την "αγορά".

και τώρα απαντώντας στην ερώτηση του θέματος: "Πώς και γιατί γίνατε άθεοι;"

Είναι γεγονός ότι άθεος δεν γίνεσαι. ΓΕΝΝΙΕΣΑΙ.
Στη συνέχεια, αφού μάθεις να μιλάς και ανάλογα με τον τόπο γέννησής σου και τον πολιτισμό από τον οποίο κατάγονται οι κηδεμόνες σου μπορεί να έχεις την ατυχία να σε κάνουν σαν παιδί να αποδεχτείς ένα σύνολο μύθων ως πραγματικότητα η οποία θα πρέπει να καθορίζει τη ζωή σου.
Αλλά το γεγονός παραμένει και όπως λέει και ο Richard Dawkins δεν υπάρχουν χριστιανόπουλα, μουσουλμανάκια ή ότιδήποτε άλλο. Όπως ακριβώς δεν υπάρχουν παιδιά της ΝΔ και παιδιά του ΠΑΣΟΚ και παιδιά του ΚΚΕ.

Πηγαίνοντας τώρα στην δική μου περίπτωση..
Και οι δύο μου γονείς είναι Έλληνες χριστιανοί ορθόδοξοι και ο πατέρας μου είναι ιερέας. Επομένως όπως είναι αναμενόμενο μεγάλωσα σε ένα έντονα θρησκευτικό περιβάλλον. Εκκλησία τις κυριακές, τήρηση όλων των νηστειών, εξομολόγηση θεία κοινωνία και κάμποσα χρόνια στις χριστιανικές κατασκηνώσεις.

Για πάρα πολύ καιρό δεν είχα πρόβλημα με όλα αυτά και είχα και τυφλή εμπιστοσύνη στους γονείς μου. Είχα πάντα λίγο πρόβλημα με την εξομολόγηση γιατί έπρεπε κάθε φορά να σκεφτώ όλες τις αμαρτίες που είχα κάνει από την τελευταία φορά που εξομολογήθηκα και ποτέ δεν μπορούσα να βρω κάτι ιδιαίτερα αξιοσημίωτο. Οπότε περιοριζόμουν στα "λέω κακές λέξεις", "στεναχωρώ τους γονείς μου", και "δεν είμαι πολύ καλός στο σχολείο". Τα υπόλοιπα όμως δεν με πείραζαν στο κάτω κάτω, μετά από τόσα χρόνια σου γίνονται συνήθεια και δεν σε απασχολεί ότι δεν θα φας κρέας τετάρτη παρασκευή και θα είσαι το πρωί της κυριακής στην εκκλησία.

Η αλλαγή για εμένα έγινε αρκετά αργά (υποκειμενικά πάντα). Ήμουν 17 χρονών. Σε μια σχετικά σύντομη περίοδο λίγων μηνών συνειδητοποίησα ότι οποιαδήποτε άποψη είχα για τον κόσμο και για τη θέση μου στο σύμπαν και το σκοπό μου (αν υπάρχει κάτι τέτοιο) στη ζωή, δεν ήταν δική μου. Ήμουν χωρίς υπερβολή το απόλυτο φερέφωνο του πατέρα μου.

Οπότε για πρώτη φορά στη ζωή μου κάθισα κάτω και άρχισα να σκέφτομαι και να περνάω όλες τις πεποιθήσεις μου από το μικροσκόπιο τις δικής μου αντίληψης και κριτικής σκέψης. Η πρώτη πεποίθηση που καταρίφθικε σχεδόν αμέσως ήταν η πίστη σε έναν θεό που αποκαλύφθηκε αποκλειστικά στους ορθόδοξους χριστιανούς. Ήταν οδυνηρά προφανές ότι το να διεκδικδικούν όλες οι θρησκείες την αποκλειστικότητα της θείας αποκάλυψης είναι εντελώς ηλήθιο. Και όταν έχεις τόσες αντιφατικές απόψεις δεν μπορεί να είναι όλες σωστές. Έχεις ένα μέγιστο μίας πιθανής σωστής θεωρίας. Και δεν υπήρχε κανένα στοιχείο που να στηρίζει την χριστιανική ορθόδοξη θεωρία περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη θρησκεία/κοσμοθεωρία.

Απορρίπτοντας λοιπόν την αποκλειστικότητα της αποκάλυψης σε μια συγκεκριμένη θρησκεία ήταν η αρχή. Για λίγο καιρό ακόμα συνέχισα να πιστεύω ότι ίσως υπάρχει ένας θεός/ανώτερη δύναμη που έχει full access σε όλες τις λειτουργίες του σύμπαντος και με την οποία μπορείς να συνεργαστείς για να αποκτήσεις αυτό που θες.
Με άλλα λόγια, υπάρχει ένας προσωπικός θεός στον οποίο μπορείς να προσεύχεσαι και με τον οποίο μπορείς να επικοινωνείς και ο οποίος παρακολουθεί από κοντά τα γενόμενα.
Πολύ σύντομα όμως εγκατέλειψα και αυτή τη θέση καθώς έβαζε την ανθρωπότητα και το εγώ του κάθε ανθρώπου στο κέντρο του σύμπαντος.
Οπότε για αρκετό καιρό ζούσα με την πεποίθηση ότι υπάρχει μια ανώτερη απρόσωπη δύναμη που συνδέει τα πάντα και της οποίας είμαστε όλοι μέρος. κάτι σε new age φάση.


Κάπου στην άκρη του μυαλού μου υπάρχει ακόμα αυτή η πεποίθηση σαν μια ανοιχτή πιθανότητα. Και γενικά αναρωτιέμαι ακόμα για πολλά πράγματα μεταφυσικού ενδιαφέροντος. Αλλά σίγουρα όσον αφορά τη χριστιανική ορθόδοξη πίστη είμαι 100% full-extra-custom edition άθεος.

[Λουκρητία]

Μέχρι τα 13-14 μου περίπου ήμουν χριστιανή, είχα μεγαλώσει σε χριστιανικό περιβάλλον (όχι αυστηρό όμως, οι γονείς μου δεν μου είχαν κάνει ποτέ κατήχηση, όμως η πρώτη μου δασκάλα στο δημοτικό ήταν υπερβολικά θρησκευόμενη και κάθε τόσο μας έκανε κατήχηση). Μέχρι τότε μπορώ να πω πως ήμουν αρκετά φανατισμένη ως χριστιανή, και αρκετά θρήσκα η ίδια
Όπως έχω αναφέρει και σε προηγούμενο ποστ, άρχισα να διαβάζω φιλοσοφία και να σκέφτομαι περισσότερο σχετικά με αυτά που μου πλάσαραν από την εκκλησία ως αλήθεια. Εκείνη την περίοδο έκανα παρέα και με παιδιά με τα οποία μπορούσα να συζητήσω τέτοια θέματα, και δέχτηκα διάφορες απόψεις (ο ένας ήταν άθεος, ένας άλλος είχε πατέρα ιερέα και ο ίδιος ήταν χριστιανός, και η τότε κολλητή μου ήταν άθρησκη), όχι μόνο από την παρέα μου. Λίγο αργότερα (αυτό είναι κάπως "ξεκάρφωτο", αλλά έτσι έχουν τα πράγματα) άρχισα να χαζεύω συχνότερα εικόνες από το σύμπαν και να διαβάζω σχετικά (ανέκαθεν μου άρεσε αυτό, αλλά ποτέ δεν το είχα συνδυάσει με τις ανοησίες της θρησκείας), και τότε ήταν που μου ήρθε η "υπέρτατη ιδέα": ένας θεός σαν αυτό που μου πλάσαραν τόσο καιρό δεν θα μπορούσε ποτέ να φτιάξει το σύμπαν στο οποίο ζούμε. Αυτός ήταν και ο κύριος λόγος για τον οποίο έγινα αθεΐστρια. Αργότερα άρχισα να σκέφτομαι κι άλλα πράγματα τα οποία δεν είχα συνειδητοποιήσει όταν πίστευα στον θεό του χριστιανισμού, και τότε ήταν που διάβασα το "The God Delusion" του Dawkins, και είδα γραμμένα πολλά απ' αυτά που σκεφτόμουν και η ίδια τόσο καιρό, αλλά και ένα σωρό ιστορικά, επιστημονικά και άλλα στοιχεία που αποδείκνυαν τον παραλογισμό και την απάτη που κρύβεται πίσω από το κατά τ'άλλα τόσο "αγαθό" πρόσωπο της θρησκείας. Τότε ήταν που αυτοανακηρύχθηκα (επισήμως xD) άθεη, και από τότε απεχθάνομαι κάθε είδος θρησκείας, και πάνω απ' όλα το μάθημα των θρησκευτικών στο σχολείο, γιατί απλά "ρίχνει λάσπη" στα μυαλά των μαθητών, καλλιεργώντας δεισιδαιμονίες, ξεπερασμένες αντιλήψεις και προκαταλήψεις.


Υ.Γ: Τα έχετε ξαναδιαβάσει αυτά xD

[Λουκρητία]

Επίσης να προσθέσω πως δεν επιλεγεί κάποιος την αθεΐα, από ένα σημείο και μετά είναι κάτι αναπόφευκτο, EINAI ΑΔΥΝΑΤΟ ΓIA ΚΑΠΟΙΟΝ/ΚΑΠΟΙΑ να συνεχίσει να πιστεύει :Ρ

Υ.Γ: Διορθώστε με αν κάνω λάθος

[Darkchilde]

Επίσης να προσθέσω πως δεν επιλεγεί κάποιος την αθεΐα, από ένα σημείο και μετά είναι κάτι αναπόφευκτο, EINAI ΑΔΥΝΑΤΟ ΓIA ΚΑΠΟΙΟΝ/ΚΑΠΟΙΑ να συνεχίσει να πιστεύει :Ρ

Υ.Γ: Διορθώστε με αν κάνω λάθος

Και όμως, δες πραγματικά πόσοι πάνε στην εκκλησία και πόσοι κάθε καλοκαίρι τον Δεκαπεντάυγουστο πάνε και κάνουν τάματα στην Παναγία της Τήνου, και δίνουν τόσα λέφτά εκεί. Η εκκλησία έχει πλουτίσει από τέτοια.

[Χοντρός_Κ_ Ιππολάτρης]

Κατ' αρχήν το ότι έγινα άθεος οφείλεται στους γονείς μου. Η μητέρα μου ήταν η κλασσική χαλαρή χριστιανή, η οποία όμως ούτε σταυροκοπιόταν ούτε νήστευε ούτε πήγαινε εκκλησία, αλλά μάλλον πιο πολύ λόγω παράδοσης. Ο πατέρας μου δεν ξέρω ακόμα αν είναι άθεος ή αντιεκκλησιαστής, πάντως μέχρι τώρα συζήτηση περί θρησκείας δεν έγινε ποτέ στο σπίτι μου με καλό μάτι. Συγκεκριμένα, την πρώτη και μοναδική φορά που με χτύπησε ο πατέρας μου ήταν όταν του είπα να πάω στο κατηχητικό στην 1η Γυμνασίου (όπου με κάλεσε ένας φίλος μου γιατί "έχει πορτοκαλάδα, μπισκότα και ποδοσφαιράκι") και έχοντας πρόσφατα μετακομίσει στην περιοχή προσπαθούσα να ενταχτώ κοινωνικά. Η σφαλιάρα, σε συνδυασμό με το σχόλιο της μάνας μου, ανάμεσα στα γέλια, οτι καλό είναι να πάω πρώτα με γυναίκα και μετά με παπά, με οδήγησαν να μην ξαναναφέρω οποιεσδήποτε σκέψεις μου περί θρησκείας. Οπότε μπορώ να πω πως πολύ απλά, δεν ένοιωσα ποτέ την ανάγκη να πιστέψω, και κατάλαβα αρκετά μικρός οτι όποτε ζητούσα κάτι από το θεό στην ουσία απλώς προσπαθούσα να καθησυχάσω τον εαυτό μου, αφ' ενός μεν μετατοπίζοντας την ευθύνη των πράξεών μου ή την πηγή του άγχους μου σε κάτι στο οποίο δεν είχα έλεγχο, αφ' ετέρου δε προσπαθώντας να έχω κάτι ή κάποιον προς τον οποίο να νοιώσω ευγνώμων όταν πραγματοποιηθούν οι "ευχές" μου (οι γονείς μου πάντα δίνανε μεγάλη βαρύτητα στο να είμαστε ευγενικοί εγώ και η αδερφή μου και πάντα ένοιωθα πως πρέπει να πω "ευχαριστώ" όταν λάμβανα κάτι). Αυτή η συνειδητοποίηση, σε συνδυασμό με λογική, και αργότερα με λίγο διάβασμα, δεν με έκαναν περισσότερο άθεο, αλλά σίγουρα επιβεβαίωσαν τις υποψίες μου οτι πολύ απλά δεν υπάρχει θεός.

[MariaEvri]

Επίσης να προσθέσω πως δεν επιλεγεί κάποιος την αθεΐα, από ένα σημείο και μετά είναι κάτι αναπόφευκτο, EINAI ΑΔΥΝΑΤΟ ΓIA ΚΑΠΟΙΟΝ/ΚΑΠΟΙΑ να συνεχίσει να πιστεύει :Ρ

Υ.Γ: Διορθώστε με αν κάνω λάθος

συμφωνώ
Θα ήθελα να πιστεύω σε κάποιον θεό που με πρσέχει, αλλά η λογική μου λέει αλλιώς. Δεν μπορείς να άναγκάσεις τον εαυτό σου να πιsτεύει (το δοκιμασα, δεν δουλέυει)

[AoratiMelani]

Πολύ ενδιαφέρον το βιογραφικό σου, Γιώργο.

Με πρόλαβες, ήθελα κι εγώ να πω ότι άθεος γεννιέσαι, δεν γίνεσαι. Όλοι άθεοι γεννιόμαστε.

[bozonio]

Με πρόλαβες, ήθελα κι εγώ να πω ότι άθεος γεννιέσαι, δεν γίνεσαι. Όλοι άθεοι γεννιόμαστε.

Ναι αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις λόγω της εκπαίδευσης που λαμβάνουμε και τις περισσότερες φόρες και της οικογένειας αγκαζόμαστε σε κάποια ηλικία να περάσσουμε απο κόσκινο τις πεποιθήσεις που μας έβαλαν άλλοι. Αυτό που θα ήθελα για μένα θα ήταν να μην έχω περάσει τόσο χρόνο προσπαθώντας να απορρίψω τις ηλίθιες θρησκευτικές και εθνικιστικές ιδεές που μου έδωσαν, κυρίως στο σχολείο, από πολύ μικρή ηλικία. Τουλάχιστον ελπίζω ότι τα παιδιά της επόμενης γενιάς θα ξεκινήσουν από μια πιο υγιή βάση και θα μπορέσουν να προωθήσουν περισσότερο τη σκέψη τους...

[Γιώργος]

Τουλάχιστον ελπίζω ότι τα παιδιά της επόμενης γενιάς θα ξεκινήσουν από μια πιο υγιή βάση και θα μπορέσουν να προωθήσουν περισσότερο τη σκέψη τους...

Απ' το στόμα σου και στου θεού τ' αυτί.

Αλλά και χωρίς θείες παρεμβάσεις νομίζω πως προς τα εκεί ρέουν τα πράγματα.

[GreenFire]

Έχετε απολυτο δίκιο όλοι και όλες σας... Οπότε η σωστη ερώτηση θα ήταν "γιατί αποφασίσατε να βάλετε στην άκρη όλα αυτά που ακούγατε από τότε που γεννηθήκατε και τελικά να σιγουρευτείτε ότι δεν ανήκετε σε καμία θρησκεια;"

[Caiphas]

Να πω την αληθεια δε θυμαμαι. Ισως μετα τον θανατο της μητερας μου αρχισα να εξοργιζομαι με ολα αυτα που μαθαινα στο σχολειο και στο κατηχητικο και στη ζωη μου εβγαιναν καπως αναποδα...

Θυμαμαι παντως πως μικρος ημουν πολυ "πορωμενος" με τη θρησεια και πηγαινα και μονος μου στην εκκλησια χωρις παροτρυνση απο τους δικους μου. Ειχα εντυπωσιαστει απο το ολο μυστηριο του βιου και πολιτειας του Χριστου που ηθελα να μαθω κι αλλα.



Ψαχνοντας δεν βρηκα αυτο που ηθελα, ή μαλλον καταβαθος το βρηκα. Οτι το ολο προσχημα που ονομαζεται επισημη θρησκεια του ελληνικου κρατους - Χριστιανισμος, ειναι απο τις μεγαλυτερες μουφες που επιζησανε τα τελευταια 2000 χρονια. Ο Μερλιν και ο Αρθουρος ητανε παραμυθια, το ιδιο και οι δρακοι του μεσαιωνα, ο Αη Βασιλης επισης.
Ο Χριστιανισμος ομως... ΠΑΡΩΝ και πανω απο ολα αληθινος. Σαφως και ειναι παρων και αμα αναρωτηθηκατε ποτε γιατι, η απαντηση ειναι απλη. Οι εκφανσεις του (Εκκλησια) στην Ελλαδα ειναι ισως οι πιο επικερδεις "επιχειρησεις" μετα την Intracom και αποτελει το μεγαλυτερο οπλο χειρισμου των μαζων μετα την τηλεοραση. Κατα καποιο τροπο ειναι πισω απο ολα.

Μετα απο ολα αυτα, και ολες αυτες τις περιεργες ερωτησεις που εκανα στο σχολειο και στο κατηχητικο, ειχαν ως αποτελεσμα να με διωξουν απο το κατηχητικο και να με βγαζει ο καθηγητης θρησκευτικων εξω απο την ταξη οταν ειχαμε Θρησκευτικα, ανευ απουσιας.

Μετα απο τοσα βιβλια που εχω διαβασει και τοσα documentaries που εχω δει, θα ελεγα πως ειμαι Strong Agnostic παρα Atheist.

Απλα μου μενει η απορια... Ειναι δυνατον τοσος κοσμος να πιστευει σε κατι τοσο αφελες?
Ας περιμενουμε λοιπον την Αναρπαγη για να αποδειχθουμε λαθος

Btw, Γιαννης ειναι το ονομα μου και χαιρομαι που βρηκα ανθρωπους που μπορω να μιλησω επι του θεματος.

[Γιώργος]

Καλώς σε βρήκαμε!

Αυτό το thread έχει καταντήσει κάτι σαν introduction.

[GreenFire]

Απλα μου μενει η απορια... Ειναι δυνατον τοσος κοσμος να πιστευει σε κατι τοσο αφελες?

Με αυτό μου δόθηκε η αφορμή να αναφέρω κάτι που μου είπε τις προάλλες ο πατέρας μου. Ότι δηλαδή φαίνεται πως, για να είναι εδώ και τόσα χρόνια οι άθεοι μόνο μια μειοψηφία, σημαίνει πως σχεδόν όλοι οι άνθρωποι νιώθουν την ανάγκη να πιστέψουν κάπου. Ίσως επειδή νιώθουν εσωτερικά αδύναμοι, και θέλουν να ξέρουν ότι υπάρχει κάποιος ισχυρότερος στον οποίο μπορούν να βασιστούν ότι θα τους βοηθήσει... Τι σημαίνει όμως αυτό; Ότι ουσιαστικά μόνο λίγοι είναι "δυνατοί" εσωτερικά; Δεν νομίζω... Οπότε κάτι άλλο πρέπει να βρίσκεται πίσω από το γιατί πάνω από το 95% των ανθρώπων πιστεύουν σε κάποια θρηεκεία; Έχει κάποιος κάποια ιδέα;

[fr0g]

Γιατί απλούστατα τους εμφυτεύουν αυτή την ιδέα απο πολύ νεαρή ηλικία. Όσο μικρό είναι το ποσοστό τον άθεων, άλλο τόσο φαντάζομαι είναι και το ποσοστό αυτών που αλλάξανε θρησκεία.
Δεν είναι οτι μεγαλώνεις σαν άθεος και σταδιακά μετατρέπεσαι σε πιστό. Δυστυχώς μεγαλώνεις σε θρησκευτικό περιβάλλον (ως επί το πλείστον των πιστών) κι αν είσαι δυνατός απαλλάσσεσαι από αυτό. Και όντως για πολύ κόσμο είναι δύσκολο αυτό. Το να μεγαλώνεις πιστεύοντας σε κάτι το οποίο είναι αόριστο, δεν υπόκειται σε κανόνες και λογική, και θεωρείται αμαρτία το να αμφισβητήσεις το δόγμα (όχι απαραίτητα ανοικτά, σε ορισμένες θρησκείες ακόμα και η σκέψη είναι αμαρτία), είναι αρχικά τρομακτικό σαν σκέψη. Αρχικά πάντα γιατί όταν καταλάβεις την ανυπαρξία κάποιου θέου, τότε αυτομάτως παύεις και να τον φοβάσαι.